ما انسانها ، به اندازه همه وجودمان به اندازه ابعاد تمامی خلق ها ونسل ها استعداد داریم.اگر بخواهیم این استعدادها را تنها برای نان و آب،برای این که پست و مدرکی پیدا کنیم محصور نمائیم،زیاد هم می آوریم.این جاست که آخر عمر ما و تمام حاصل زندگی ما،این می شود که سگی را به دست بگیریم و از کنار ساحلی بگذریم وسوت بزنیم ویا گذشته بی حاصلمان را تکرار کنیم.